Aldatılınca Neden Kendimizi Diğer Kişiyle Kıyaslarız?

Aldatılınca Neden Kendimizi Diğer Kişiyle Kıyaslarız?

“Onun nesi benden daha iyi?”

Bu soru bazen yüksek sesle söylenmez.

Ama insanın zihninden defalarca geçebilir.

Nasıl görünüyor?
Benden daha mı güzel?
Daha mı genç?
Daha mı bakımlı?
Onunla neden böyle bir şey yaşadı?
Bende ne eksikti?

Aldatılmanın ardından insan bazen yalnızca eşine değil, diğer kişiye de bakmaya başlar.

Sosyal medya hesaplarına girer. Fotoğraflarını inceler. Hayatını merak eder. Kendi görünüşüyle onun görünüşünü karşılaştırır.

Ve fark etmeden kendisini bir yarışın içinde bulabilir.

 

“Bende ne eksikti?”

Aldatılmanın ardından zihnin bir açıklama araması anlaşılabilir bir durumdur.

Çünkü yaşanan olay insanın yalnızca ilişkiye değil, kendisine dair algısına da dokunabilir.

“Demek ki yeterli değildim.”

“Benden daha çekiciydi.”

“Belki ben kendime bakmadığım için oldu.”

Böyle düşünceler insanı bir süreliğine yaşananlara dair bir kontrol hissine yaklaştırabilir.

Çünkü eğer sorun benim görünüşümdeyse, onu değiştirebilirim.

Saçımı değiştirebilirim.
Kilo verebilirim.
Daha çok bakım yapabilirim.
Giyinme biçimimi değiştirebilirim.

Bazen estetik müdahaleleri bile düşünmeye başlayabilirim.

Ama burada önemli bir soru vardır:

Gerçekten kendimi değiştirmek mi istiyorum, yoksa yaşadığım değersizlik duygusunu susturmaya mı çalışıyorum?

Diğer kişiyi tanımaya çalışırken kendimizi kaybetmek

Bazı insanlar aldatılmanın ardından diğer kişinin hayatını neredeyse araştırmaya başlar.

Ne paylaşıyor?

Nasıl giyiniyor?

Nerelere gidiyor?

Eşim onunla ne buldu?

Benden farklı olan ne?

Bu araştırma bazen cevap vermek yerine daha fazla soru üretir.

Çünkü zihnin karşılaştırma yaptığı yerde hiçbir cevap yeterince uzun sürmez.

Bir fotoğraf görürsünüz.

“Benden daha güzel.”

Sonra başka bir fotoğraf görürsünüz.

“Hayır, aslında o kadar da değil.”

Bir süre rahatlar, sonra yeniden bakarsınız.

Böylece bir döngü oluşur:

Merak → karşılaştırma → kısa süreli rahatlama → yeniden merak.

Ve insan fark etmeden ilişkinin içinde olmayan bir kişiyi kendi zihninde sürekli taşımaya başlar.

Bazen mesele diğer kişi değildir

Burada ilginç olan şu:

İnsan çoğu zaman aslında diğer kişiyi merak etmiyordur.

Kendisi hakkında bir cevap arıyordur.

“Ben neden yetmedim?”

“Bende ne eksikti?”

“Beni neden tercih etmedi?”

Çünkü aldatılmak, bazı insanlarda çok derin bir kişisel değersizlik duygusunu tetikleyebilir.

Oysa bir insanın aldatılmış olması, onun diğer kişiden daha değersiz, daha yetersiz ya da daha az çekici olduğu anlamına gelmez.

Aldatma davranışının sorumluluğu ile aldatılan kişinin kendilik değeri aynı şey değildir.

Bunu birbirinden ayırmak iyileşme sürecinin önemli parçalarından biri olabilir.

“Beni seçtiğini görsün” isteği nereden geliyor?

Bazen mesele yalnızca kendimizi diğer kişiyle kıyaslamak da değildir.

İnsan eşinden bazı şeyleri özellikle görünür hale getirmesini isteyebilir.

Birlikte fotoğraf paylaşmasını…

Mutlu olduklarını göstermesini…

İlişkinin devam ettiğini belli etmesini…

Hatta diğer kişinin de bunu görmesini isteyebilir.

“Beni seçtiğini görsün.”

“Artık onunla değil, benimle.”

“Biz iyiyiz.”

Bu isteğin altında bazen yalnızca gösteriş değil, çok insani bir ihtiyaç vardır:

“Yaşananlardan sonra hâlâ seçildiğimi görmek istiyorum.”

Bu duygu anlaşılabilir.

Ama burada başka bir şey de olabilir.

İlişkinin içinde iki kişi kalmak yerine, farkında olmadan üçüncü kişinin bakışını da ilişkinin içine almaya başlamak.

İlişki ne zaman bir yarışa dönüşür?

Eğer sürekli diğer kişinin ne düşündüğünü, ne gördüğünü, ne hissettiğini önemsemeye başladıysak…

“Acaba bunu gördü mü?”

“Bizi gördü mü?”

“Beni nasıl buldu?”

“Eşim onun benden daha güzel olduğunu düşünüyor mu?”

gibi sorular ilişkinin merkezine yerleşebilir.

O zaman ilişki, iki kişinin yeniden birbirine yaklaşmasından çıkıp bir başkasına bir şey kanıtlama çabasına dönüşebilir.

Ve bu oldukça yorucudur.

Çünkü üçüncü kişi fiziksel olarak ilişkinin dışında olsa bile zihinsel olarak ilişkinin içinde kalmaya devam eder.

Peki bu düşünceler yanlış mı?

Hayır.

Aldatılmanın ardından bunların akla gelmesi insanı kötü, takıntılı ya da yetersiz yapmaz.

Önemli olan bu düşüncelerin varlığı değil, hayatımızda ne kadar yer kaplamaya başladığıdır.

Belki bir gün kendimize şu soruyu sorabiliriz:

“Ben şu anda kendimi onunla mı karşılaştırıyorum, yoksa aslında yaşadığım acıyla mı baş etmeye çalışıyorum?”

Bu soru bazen yönü değiştirebilir.

Çünkü mesele diğer kişinin nasıl göründüğü değilse, cevap da onun üzerinden bulunamayacaktır.

Kendimizi yeniden nereye koyacağız?

Aldatılmanın ardından yeniden güven inşa etmek yalnızca eşe güvenmekle ilgili değildir.

Bir tarafıyla insanın kendisine yeniden güvenmesiyle de ilgilidir.

Kendi değerini başkasının görünüşüyle ölçmemek…

Yaşananları kendi eksikliği olarak yorumlamamayı öğrenmek…

Kendisini değiştirecekse bunu bir başkasına yetişmek için değil, gerçekten istediği için yapmak…

Ve en önemlisi, ilişkinin merkezine yeniden iki kişiyi koyabilmek.

Belki de bir noktada soru değişir.

“Onun nesi benden daha iyi?”

yerine,

“Ben bu yaşananlardan sonra kendimi nasıl yeniden görebilirim?”

gelir.

Çünkü aldatılmanın ardından iyileşmek, yalnızca ilişkiye yeniden bakmak değildir.

Bazen insanın aynaya yeniden bakabilmesidir.

Ve o aynada kendisini başka biriyle kıyaslamadan görebilmesidir.

Anla. Fark Et. Dönüştür.

Sorunlarınızın çözümü düşündüğünüzden daha kolay olabilir

ilk adımı bugün atın

benzer yazılar

değişim, doğru soruları sormakla başlar

Narsist Erkek mi, Hegemonik Erkek mi?

Aşkın Edebiyatı, Hayatın Gerçeği

İnsan Neden Aldatır?